Biuro

Świętokrzyska Izba Rolnicza w Kielcach
ul. Chopina 15/3, 25-356 Kielce
e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript.
Sekretariat: (41) 341-10-68
Fax: (41) 344-18-73

Pracownicy:

Dyrektor: Agnieszka Łodej
Gł.Księgowa: Jolanta Lech
Sekretariat: Ewelina Stojek- inspektor /Justyna Wolak- inspektor ds. rozwoju obszarów wiejskich

 

ODDZIAŁY TERENOWE:


Oddział Terenowy w BUSKU ZDROJU

ul. Kościuszki 60
28-100 Busko Zdrój
tel. (41) 370-16-40

Pracownicy:
Anna Szymczyk-Tometczak -inspektor ds. rozwoju obszarów wiejskich/ aktualnie Anna Mazur - inspektor ds. rozwoju obszarów wiejskich-  dyżur w środę i czwartek 7.00-15.00


Oddział Terenowy w JĘDRZEJOWIE
ul. Armii Krajowej 9
28-300 Jędrzejów
e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript.
tel. (41) 386-58-04
Pracownicy:
Wiesław Ciosk - główny specjalista ds. produkcji rolnej


Oddział Terenowy w SANDOMIERZU
ul. Przemysłowa 7
27-600 Sandomierz
Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript.
tel. (15) 832- 01-16, 832-01-17
Pracownicy:
Ewa Borycka - główny specjalista ds. agroturystyki i wiejskiego gospodarstwa domowego
Julian Tryka - główny specjalista ds. odnawialnych źródeł energii
Monika Iskierka - inspektor ds. przedsiębiorczości  i ogrodnictwa


BIURA POWIATOWE:

 

KAZIMIERZA WIELKA KOŃSKIE
ul. Kościuszki 12
28-500 Kazimierza Wielka
tel. (41) 35-023-25
ul. Wjazdowa 13
26-200 Końskie
tel. (41) 372-45-46
Pracownik: Tomasz Banaś- inspektor ds. rozwoju obszarów wiejskich
Dyżury: Poniedziałek, Środa, Czwartek
w godz. 7:30-15:30
Pracownik: Klaudia Kaczmarek- inspektor ds. rozwoju obszarów wiejskich
Dyżury: Poniedziałek, Piątek w godz.7.30 - 15.30, Czwartek 7.30-11.30


OPATÓW

OSTROWIEC ŚWIETOKRZYSKI
ul. 16-go stycznia 1
27-500 Opatów
tel. (15) 868-33-01
ul. Ostrowiecka 40
27-440 Ćmielów
tel. (15) 861-20-18
Pracownik: Magdalena Adamek - inspektor ds. rozwoju obszarów wiejskich
Dyżury: Wtorek, Środa w godz. 8:00-16:00,
Czwartek w godz. 8:00-12:00

Pracownik: Małgorzata Bieńkowska - inspektor ds. rozwoju obszarów wiejskich
Dyżury:
Poniedziałek, Wtorek w godz. 7.30- 15.30,
Czwartek w godz. 8.00- 12.00


SKARŻYSKO KAMIENNA

STARACHOWICE
ul. Sikorskiego 20 p. 219
26-110 Skarżysko Kamienna
tel. (41) 252-04-87
ul. Kościelna 20
27-200 Starachowice
tel. (41) 275-47-00
Pracownik: Weronika Farys - inspektor ds. rozwoju obszarów wiejskich
Dyżury: Poniedziałek, Czwartek w godz 7.30 -15.30

Pracownik: Weronika Farys - inspektor ds. rozwoju obszarów wiejskich
Dyżury: Wtorek, Środa, Piątek w godz. 7:30-15:30,


STASZÓW

PIŃCZÓW
ul. Opatowska 31/12
28-200 Staszów
tel. (15) 864-15-50
ul. Żwirki i Wigury 40
28-400 Pińczów
tel. (41) 357-22-80
Pracownik: Anna Mazur - inspektor ds. rozwoju obszarów wiejskich
Dyżury: Poniedziałek, Wtorek w godz. 7:00-15:00,
Piątek w godz. 7:00-15:00
Pracownik: Tomasz Banaś - inspektor ds. rozwoju obszarów wiejskich
Dyżury: Wtorek, Piątek w godz. 8:00-16:00


WŁOSZCZOWA
ul. Wiśniowa 19
29-100 Włoszczowa
tel. (41) 394-10-83
Pracownik: Klaudia Kaczmarek - inspektor ds. rozwoju obszarów wiejskich
Dyżury:  Wtorek, Środa w godz. 7.30-15.30, Czwartek w godz. 12.30-16.30

Zarząd

Skład Zarządu Świętokrzyskiej Izby Rolniczej:

Ryszard Ciźla - Prezes

Zdzisław Pniewski - Wiceprezes

Robert Fatyga - Członek Zarządu

Zdzisław Wójcik - Członek Zarządu

Krystyna Zdonek - Członek Zarządu

 

SPRAWOZDANIE Z DZIAŁALNOŚCI MERYTORYCZNEJ ŚWIĘTOKRZYSKIEJ IZBY ROLNICZEJ - III KADENCJA

 Informacje z działalności w IV kadencji zamieszczone są w zakładce "Działalność"

Działalność

Działalność

Historia

Historia izb rolniczych Polsce

Geneza i rozwój samorządu rolniczego na ziemiach polskich

Początki izb rolniczych w Europie przypadają na początek XIX wieku. Ważne miejsce w historii formowania się samorządu rolniczego w Europie odegrała Francja i Niemcy.

We Francji pierwsza ustawa o izbach rolniczych Chmbres consultatives d`Agriculture została wydana w roku 1851. W ustawie tej określano, że dozór nad izbami rolniczymi będą sprawowały władze administracyjne. Ustawa ta i następne nie zostały jednak wcielone w życie. Dopiero ustawa o izbach rolniczych z 3 stycznia 1924 roku oraz dekret z 16 grudnia 1924 roku, zmodyfikowany dekretem z 18 grudnia 1925 r. wprowadziły we Francji izby rolnicze jako „zastępstwo interesów rolnictwa w skali departamentu”. Pierwsze wybory do izb rolniczych we Francji miały miejsce w 1927 roku.

Pierwsze izby rolnicze w Prusach wprowadzone zostały ustawą z 1894 roku. Izby te obejmowały terytorium jednej prowincji, a ich zadaniem była reprezentacja i obrona interesów rolnictwa i leśnictwa, popieranie wszelkich urządzeń, zakładanie i prowadzenie szkół rolniczych oraz popieranie postępu technicznego w produkcji rolnej. Ponadto miały one za zadanie współdziałanie z administracją rządowa i doskonalenie prawa gospodarczego. Pruskie izby rolnicze działalnością swoją w okresie przedwojennym położyły fundament pod rozwój kultury rolnej i były jednym z głównych filarów doskonałej organizacji ekonomicznej Niemiec.

Obok Niemiec i Francji izby rolnicze istniały także w wielu innych krajach Europy. Znane były m.in. włoskie izby rolnicze, angielskie izby rolnicze (zrzeszające organizacje rolnicze rożnego typu) oraz samorząd rolniczy w krajach skandynawskich.

W Belgii – sąsiadującej z Francją – izby rolnicze powstały w 1924 roku, w Austrii w 1922 roku, na Węgrzech w 1920 roku, w Rumunii w roku 1925.

Pierwsza izba rolnicza na ziemiach polskich powstała w Poznaniu w roku 1895. Inicjatywa utworzenia tej izby, która przyjęła nazwę Wielkopolskiej Izby Rolniczej wyszła od Niemców, a podstawę prawną do jej funkcjonowania stanowiła pruska ustawa o izbach rolniczych z dnia 30 czerwca 1894 roku. Do realizacji tej ustawy przystąpiono w sierpniu 1894 roku powołując komisje złożoną z przedstawicieli prowincjalnych stowarzyszeń rolnych niemieckich i polskich w celu przystosowania projektu statutu do warunków miejscowych. Ostatecznie sejm prowincjonalny w dniu 2 marca 1895 roku powołał do życia Izbę Rolniczą w regencji poznańskiej. Statut izby przewidywał podwójną strukturę, radę wybieraną przez wszystkich rolników oraz zarząd składający się z fachowców pracujących etatowo na różnych stanowiskach administracyjnych, organizacyjnych i doradczych. Na czele zarządu izby stanęli Niemcy. Pierwsze wybory do izby przeprowadzone zostały w końcu 1895 roku. Polacy w stosunku do tworzącego się samorządu rolniczego byli nieufni i stanowili w nim mniejszość. Obawiali się, że szkoły rolnicze prowadzone przez izby rolnicze staną się ośrodkami germanizacji. Obawiano się także, że działalność izb rolniczych ograniczy prace istniejących już zawodowych organizacji rolniczych np. Centralnego Towarzystwa Gospodarczego. Ta dezaprobata Polaków w stosunku do samorządu rolników spowodowała, że na lata 1896-99 do Rady wybrano 51 Niemców i 18 Polaków.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku historię izb rolniczych można podzielić na trzy okresy. Okres pierwszy wiązał się ze spolonizowaniem pruskich izb rolniczych i dostosowaniem ustawodawstwa pruskiego do aktualnej sytuacji politycznej i społeczno-gospodarczej Państwa Polskiego. Przejęcie Izby Rolniczej przez władze polskie miało miejsce 20 stycznia 1919 roku na mocy dekretu Naczelnej Rady Ludowej. Przejmując izbę Polacy obsadzili swoimi urzędnikami stanowiska zajmowane wcześniej przez Niemców, ale pozostawili dawną strukturę wydziałów. W pierwszym okresie działalności zlikwidowano istniejący system patronacki kółek rolniczych włączając je do bezpośredniej działalności izby. W pierwszym okresie przejęto, cieszący się dużym uznaniem w środowisku rolników polskich Poradnik Gospodarski, który stał się wspólnym organem Kółek Rolniczych i Izb Rolniczych.

W pierwszym okresie, obejmującym lata 1918 – 1928, zachodnio-polskie izby rolnicze zrobiły bardzo dużo dla podniesienia na swoich terenach techniki produkcji rolniczej i hodowlanej oraz dla oświaty rolniczej. Z inicjatywy izby poszerzono działalność oświatową o zorganizowane nowe towarzystwa takie jak: Związek Konia Szlachetnego, Związek Wielkopolskich Hodowców Trzody Chlewnej, Towarzystwo Ogrodnicze, Związek Bartników i Związek Hodowców Drobiu.

Zasadnicze znaczenie dla rozwoju samorządu rolniczego w Polsce miało rozporządzenie Prezydenta RP o izbach rolniczych z dnia 22 marca 1928 roku. Rozporządzenie to otworzyło drugi okres, ważny w historii polskich izb rolniczych. Według rozporządzenia z 1928 roku izba rolnicza została zdefiniowana jako jednostka samorządu gospodarczego i osoba publiczno-prawna, działająca na obszarze jednego województwa i w granicach ustaw państwowych oraz własnego statutu.

Istota samorządowego charakteru izb rolniczych polegała na wykonywaniu przez nie praw zwierzchnich w stosunku do członków, których przynależność do izb rolniczych była obligatoryjna. Izby miały charakter powszechny i dlatego mogły reprezentować interesy wszystkich rolników i bronić całego rolnictwa.

Głównym celem izb rolniczych, określonym w rozporządzeniu, było zorganizowanie zawodu rolniczego (do rolnictwa zaliczano wówczas także leśnictwo, rybactwo, ogrodnictwo, hodowle zwierząt oraz inne gałęzie wytwórczości związanej z gospodarstwem rolnym).

Rozporządzenie określało, że do zakresu działania izb rolniczych należy przedstawicielstwo i ochrona interesów rolnictwa, samodzielne przedsiębranie, w granicach obowiązujących przepisów prawa, środków w zakresie wszechstronnego popierania rolnictwa oraz wykonywania czynności, powierzanych izbom rolniczym przez ustawy i rozporządzenia, współdziałanie z władzami rządowymi i samorządowymi we wszystkich sprawach, dotyczących rolnictwa.

Na podstawie rozporządzenia instytucja izb rolniczych została wprowadzona na obszarze całego państwa.

Trzeci etap formowania się izb rolniczych wiązał się z nowelizacją ustawy o izbach rolniczych z dnia 27 października 1932 roku. Jednolity tekst nowelizowanego rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej (z mocą ustawy) o izbach rolniczych został wprowadzony obwieszeniem Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych Seweryna Ludkiewicza z dnia 22 listopada 1932 roku i opublikowany w 1933 roku. W nowelizacji ustawy nie uległy zmianie zasadnicze kompetencje izb rolniczych, zostały one jedynie rozszerzone.

W artykule 1 podkreślony został istotny cel izb rolniczych: zorganizowanie zawodu rolniczego oraz współdziałanie w dziedzinie rolnictwa, a więc coś więcej niż jedynie reprezentowanie interesów gospodarczych.

W art. 8 rozporządzenie zapisane zostało, że izby współdziałają z władzami rządowymi i samorządowymi we wszystkich sprawach dotyczących rolnictwa, a szczególnie przy wykonywaniu przez te władze nadzoru nad działalnością powiatowych samorządów terytorialnych i zapewnieniu jednolitości prowadzonej przez te samorządy akcji w dziedzinie rolnictwa. Ważny odcinek współpracy samorządu rolniczego z państwem ujęty też został w art.10. Artykuł ten mówi, że właściwe władze rządowe będą przesyłały izbom rolniczym do zaopiniowania projekty ustaw przed skierowaniem ich na drogę obrad ustawodawczych oraz projekty rozporządzeń, mających doniosłe znaczenie dla rolnictwa, jeżeli interes publiczny lub pilność sprawy nie stanie temu na przeszkodzie.

Omawiane wyżej rozporządzenie z 27 października 1932 roku reguluje kwestie nadzoru zwierzchniego nad izbami rolniczymi, który wg art. 52 ma sprawować Minister Rolnictwa i Reform Rolnych, a organem bezpośredniego nadzoru nad działalnością izb rolniczych jest wojewoda.

W okresie międzywojennym powstało 13 izb rolniczych, które współpracowały ze sobą w ramach dobrowolnej centrali samorządu rolniczego jaką był Związek Izb i Organizacji Rolniczych Rzeczypospolitej Polskiej z siedzibą w Warszawie (wcześniejszy Związek Organizacji Rolniczych Rzeczypospolitej Polskiej).

Pracę izb rolniczych przerwał wybuch II wojny światowej. W okresie okupacji izby wojewódzkie zostały zlikwidowane. Okupanci pozostawili jedynie biura powiatowe, które wykorzystywano jako jednostki ściągające od rolników nałożony przez okupanta kontyngent.

Po zakończeniu II wojny światowej już w marcu 1945 roku rozpoczęła swoją działalność Wojewódzka Izba Rolnicza w Poznaniu otwierając wydziały:
  • Ogólny, prowadzący sprawy finansowe i personalne,
  • Produkcji Roślinnej,
  • Produkcji Zwierzęcej,
  • Oświaty Rolniczej.
Aby usprawnić pracę izby w powiatach zorganizowano 27 Powiatowych Biur Rolnych - delegatur izby działających w Wielkopolsce - i 12 na obszarze Ziemi Lubuskiej. Zadaniem tych biur była opieka nad zagospodarowaniem terenu, doradztwo fachowe oraz wykonywanie prac zleconych przez czynniki państwowe. W biurach izb pracowało wielu fachowców, którzy prowadzili prace w działach: rolniczym, hodowlanym, ogrodniczym, pszczelarskim, ochrony roślin i gospodarstwa domowego. Opiekowali się m.in. gospodarstwami, które powstały w wyniku reformy rolnej, prowadzili kwalifikowanie ziemiopłodów, pomoc w rozdziale ziarna siewnego i nawozów sztucznych, opiekę nad inwentarzem żywym, zapisy bydła i trzody chlewnej do ksiąg hodowlanych oraz licencjonowanie ogierów i klaczy.

Obok izby poznańskiej działalność prowadziły także inne izby rolnicze jednak niektóre z nich np. warszawska, kielecka i białostocka pozostały jedynie na etapie organizacyjnym. Przede wszystkim pracę izb rolniczych utrudniały przeszkody natury politycznej. Nowa władza zarzucała samorządowi rolniczemu między innymi to, że w przeszłości popierał gospodarstwa obszarnicze, a zaniedbywał drobnych rolników, a w związku z parcelacją folwarków stracił rację bytu. Ostatecznie izby zostały zlikwidowane dekretem z dnia 26 sierpnia 1946 roku o zniesieniu izb rolniczych, który wszedł w życie 10 października 1946 r. Dekretem tym zadania izb rolniczych w zakresie:
  • przedstawicielstwa i obrony interesów rolnictwa,
  • samodzielnego przedsiębrania środków do wszechstronnego popierania rolnictwa,
  • współdziałania z władzami państwowymi i samorządowymi w sprawach rolnictwa zostały przekazane pozostającemu pod kontrolą komunistów Związkowi Samopomocy Chłopskiej. Związkowi został również przekazany majątek izb rolniczych, powstały po umorzeniu ich zobowiązań.
Struktura organizacyjna pierwszych polskich izb rolniczych

Przedwojenne izby rolnicze były instytucjami obligatoryjnymi, powoływanymi przez Radę Ministrów na wniosek ministra rolnictwa, zgłoszony w porozumieniu z ministrem reform rolnych oraz po zasięgnięciu opinii samorządu województwa i samorządu powiatowego oraz organizacji rolniczych.

Rada Ministrów na wniosek Ministra Rolnictwa, zgłoszony w porozumieniu z Ministrem reform Rolnych nadawała także izbie rolniczej statut, określający szczegółową organizacje izb rolniczych i decydowała o jego ewentualnych zmianach.

Rozporządzenie Prezydenta Rzeczpospolitej z dnia 22 marca 1928 roku, wprowadzające izby rolnicze na obszarze całego kraju, określało w art.3, że okręgiem działalności izby rolniczej będzie jedno województwo.

Sprawy organizacyjne i wyborcze izby zostały określone w artykułach od 16 do 47. Organy samorządowe izby stanowiły: rada izby, zarząd izby oraz prezes izby (art.16). Artykuł 17 mówi, że radę izby tworzą radcowie z wyboru i radcowie mianowani przez Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych.

Ogólną ilość radców z wyboru określał statut izby rolniczej w granicach od 20 do 70 osób. Wyboru radców mogły dokonywać osoby, które spełniały warunki:
  • były członkami organów uchwalających, powiatowych związków komunalnych i gmin miejskich, objętych okręgiem wyborczym
  • były właścicielami, dzierżawcami lub kierownikami położonych w okręgu izb gospodarstw rolnych, bądź też pracowały w okręgu izby w dziedzinie rolnictwa,
  • posiadały wykształcenie wyższe lub co najmniej średnie.
Zgromadzenia wyborcze wybierały połowę ilości radców z wyboru wymienioną w art.25, połowę zaś organizacje rolnicze, powoływane przez Ministra Rolnictwa i reform Rolnych. Radcowie mieli pełnić swoje czynności honorowo (art.22), choć w statucie izby może być zapis określający prawo radców do diet za dni posiedzeń rady i komisji oraz do zwrotu rzeczywistych kosztów podróży w wysokości ustanowionej przez rade izby a zatwierdzonej przez wojewodę.

Ogół radców tworzył radę izby, która była organem uchwałodawczym i kontrolnym. Do jej kompetencji należało:
  • uchwalanie planu budżetowego,
  • ustalanie opłat na rzecz izby
  • decydowanie o zaciąganiu pożyczek, o nabywaniu, zbywaniu nieruchomości majątku izby oraz o przejmowaniu na rzecz izby darowizn i zapisów.

Uchwały rady były podejmowane bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej połowy ogólnej liczby radców. Rada izby zbierała się co najmniej raz do roku, w terminie określonym w statucie izby na sesje zwyczajna albo na sesje nadzwyczajną na żądanie ogółu radców lub zarządu izby, a także na żądanie Ministra Rolnictwa.

Rada izby mogła spośród swoich członków wyłaniać komisje problemowe, które zajmowały się sprawami z poszczególnych dziedzin rolnictwa i wsi. Rada mogła tym komisjom powierzać pełnienie zadań stałych lub przejściowych (art.39).

Artykuł 40 określał, że rada izby ze swego grona wybierała w głosowaniu tajnym, bezwzględną większością głosów, na okres trzech lat zarząd izby w ilości członków określonej w statucie izby. Wybory do zarządu izby odbywały się na pierwszym posiedzeniu rady, zwołanym po przeprowadzeniu wyborów radców z okręgów wyborczych i społecznych organizacji rolniczych. Zarząd był organem wykonawczym izby. Do niego należały decyzje we wszystkich sprawach nie podlegających uchwałom rady izby i nie należących do kompetencji prezesa izby. Szczegółowo czynności Zarządu oraz prawa i obowiązki jego członków zostały określone w statucie izby.

Artykuł 43 mówił o prezesie izby, który był wybierany przez zarząd izby w tajnym glosowaniu bezwzględna ilością głosów. Zarząd dokonywał również wyboru wiceprezesa izby. Zarówno prezes jak i wiceprezes izby byli zatwierdzani przez Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych. Do obowiązków prezesa izby należało reprezentowanie izby rolniczej na zewnątrz, czuwanie nad wykonaniem uchwał zarządu izby, zwoływanie i przewodniczenie posiedzeniu rady i zarządu oraz nadzór nad działalnością biura izby (Art.44).

Artykuł 46 dotyczy biura izby. Na czele biura izby stoi dyrektor powołany spoza grona radców przez prezesa izby na podstawie uchwały zarządu izby za zgodą Ministra Rolnictwa i reform Rolnych. Dyrektor biura izby podlega bezpośrednio prezesowi izby, przed którym jest odpowiedzialny za działalność biura. Dyrektor biura uczestniczy w posiedzeniach rady, zarządu i komisji izby, na których referuje sprawy, wypowiada opinie lub udziela potrzebnych wyjaśnień. Na wniosek dyrektora biura uchwalony przez zarząd prezes powołuje stałych pracowników biura, zaś pracowników czasowych prezes powołuje samodzielnie na wniosek dyrektora.

Główne zadania przedwojennych izb rolniczych określone w aktach prawnych

Przedwojenne polskie izby rolnicze w wykonywaniu swoich zadań były niezawisłe w granicach prawa od organów administracji rządowej. Spełniały więc w warunek, aby nosić nazwę instytucji samorządowej, której istota polega na prawnej niezawisłości i hierarchicznej niepodległości od innych organów.

Głównym celem izb rolniczych – według rozporządzenia Prezydenta – było zorganizowanie zawodu rolniczego.

Rozporządzenie z 22 marca 1928 roku w artykule 8 przekazywało izbom rolniczym trzy podstawowe grupy zadań:
  1. Przedstawicielstwo i obrona interesów rolnictwa,
  2. Działalność w zakresie samodzielnego popierania rolnictwa,
  3. Wykonywanie czynności powierzonych izbom przez ustawy i rozporządzenia oraz współpraca z władzami rządowymi i samorządowymi we wszystkich sprawach dotyczących rolnictwa.
W ramach pierwszej grupy zadań izby rolnicze:
  • występowały do władz rządowych i samorządowych z wnioskami o ogólnych potrzebach rolnictwa oraz potrzebach rolnictwa w ich okręgach,
  • wydawały opinię w sprawach dotyczących rolnictwa, a w szczególności opinie o projektach ustaw,
  • wydawały rozporządzenia z zakresu rolnictwa i innych dziedzin związanych z rolnictwem,
  • delegowały swoich przedstawicieli do organów doradczych działających przy władzach rządowych,
  • składały Ministrowi Rolnictwa sprawozdania o aktualnej sytuacji w jej okręgu.
W ramach drugiej grupy zadań izby rolnicze:
  • zakładały i prowadziły szkoły rolnicze oraz upowszechniały oświatę rolnicza,
  • organizowały wystawy i pokazy rolnicze,
  • organizowały rachunkowość gospodarstw rolnych,
  • prowadziły doświadczalnictwo we wszystkich gałęziach produkcji rolnej,
  • organizowały hodowlę, w tym kwalifikowały gospodarskie zwierzęta zarodowe i prowadziły księgi tych zwierząt,
  • upowszechniały melioracje,
  • udzielały porad i pomocy fachowej rolnikom,
  • dokonywały kwalifikacji nasion wprowadzanych do obrotu handlowego,
  • organizowały akcje ochrony roślin i tępienia szkodników,
  • pomagały gospodarstwom dotkniętym klęskami żywiołowymi
  • badały opłacalność produkcji w poszczególnych dziedzinach oraz zbierały dane statystyczne dotyczące rolnictwa
  • organizowały lecznictwo zwierząt domowych,
  • współdziałały w zaspokajaniu potrzeb rolnictwa w zakresie kredytów,
  • pomagały przy organizowaniu zbytu płodów rolnych oraz ubezpieczeń w rolnictwie,
  • opiekowały się spółkami wodnymi.
Do trzeciej grupy zadań należało wykonywanie zadań zlecanych izbie przez państwo oraz zadań takich jak np. kwalifikowanie materiału siewnego.

Na podstawie wymienionych wyżej zadań można stwierdzić, że rozporządzenie Prezydenta RP dawało izbom rolniczym bardzo szeroki zakres działania. Spośród innych ówczesnych instytucji samorządu gospodarczego, to właśnie izby otrzymały najwięcej zadań z zakresu administracji publicznej, m.in. zakładanie i utrzymywanie szkół rolniczych, organizowanie akcji ochrony roślin, opieka nas spółkami wodnymi i leśnymi. Tak więc Rozporządzenie Prezydenta RP czyniło z izb rolniczych rzeczywisty samorząd gospodarczy, zwany niekiedy agrarnym, niezawisły w ramach ustawy od administracji rządowej. Izby jako korporacja publicznoprawna były wyposażone we władztwo administracyjne, co czyniło je organami zdecentralizowanej administracji publicznej.

Zasady finansowania izb rolniczych w II Rzeczypospolitej

Podstawę finansową izb rolniczych w II Rzeczypospolitej stanowiły dochody, składające się z opłat za świadczenia i usługi oddawane przez izbę rolnikom, ponadto dochody z majątku własnego, zasiłki rządowe, samorządowe i inne opłaty ustanowione na rzecz izby na mocy obowiązujących ustaw.
Sytuacja finansowa izb rolniczych znalazła uregulowanie w znowelizowanej ustawie o izbach rolniczych z października 1932 roku. W art. 50 określono, że dochody izb rolniczych składać się będą:

a) z 3% udziału w ogólnej kwocie państwowego podatku gruntowego, pobranego w okręgu izby, z uwzględnieniem podwyżki tego podatku, wprowadzonej rozporządzeniem Prezydenta Rzeczpospolitej z dnia 12 kwietnia 1924 roku oraz oddzielnego dodatku, przewidzianego w art.2 i stawy z dnia 15 czerwca 1923 roku i ulg przewidzianych w art.3 tejże ustawy,

b) z 50% kwot uzyskanych z okręgu izby na podstawie przepisów obowiązujących o finansach komunalnych z obciążeń gruntów podatkiem samorządowym do państwowego podatku gruntowego na rzecz samorządu wojewódzkiego,

c) z opłat ustanowionych na rzecz izby na mocy obowiązujących ustaw,

d) z opłat za świadczenia i usługi oddawane rolnikom przez izbę,

e) z zasiłków rządowych, samorządowych lub innych.

Przepisy zawarte w punkcie a i b nie dotoczyły jednak izb rolniczych zachodnich, które zachowały dotychczasowe podstawy finansowe oparte na opodatkowaniu czystego dochodu katastralnego gospodarstw rolnych według utrzymanych dotąd w mocy przepisów ustawy pruskiej.

Te środki finansowe umożliwiały izbom rolniczym skromną egzystencję i utrzymanie niezbędnego personelu fachowego oraz niewielkie dotacje na utrzymanie zakładów doświadczalnych, subwencjonowanie niektórych prac, prowadzonych przez powiatowe towarzystwa rolnicze.
MINISTERSTWO ROLNICTWA I ROZWOJU WSI Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Agencja Rynku Rolnego Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Świętokrzyski Ośrodek Doradztwa Rolniczego w Modliszewicach Krajowa Rada Izb Rolniczych Centrum Doradztwa Rolniczego Pierwszy Portal Rolny Towarzystwo Ubezpieczeń Wzajemnych Fundacja Programów Pomocy Dla Rolnictwa logo_federacja_2